Tam byłeś Ty i na rękach mnie trzymałeś
   Kwiaty, grób, w sukience czarnej ja
   Nie rozumiałam nic, byłam taka mała
  
   Mówiłeś mi co mam w sobie po rodzicach
   Że mi nigdy nie pozwolisz tam za nimi iść
  
   "Bo jedna chwila rozpala iskrę w płomień
   Zmienia się świat, zasłania oczy ogień
   Nie możesz poznać jak smakuje moment
   Kiedy człowiek gra przeciwko sobie"
  
   Mówiłeś mi, że jest dobrze tyle lat
   Że już się nie ma chyba czego bać
   Na lekcję ostatnią czas
  
   Tak dobrze mi było, gdy w ramionach mnie trzymałeś
   Ręce, oczy, usta, ciało...
   Już nie byłam taka mała
  
   I jedna chwila rozpaliła iskrę w płomień
   Zmienił się świat, zasłonił oczy ogień
   Wtedy poznałam jak smakuje moment
   Kiedy człowiek gra przeciwko sobie
  
   Wszystko już wiem, a Ty już nic nie powiesz
   Sprzed oczu wolno znika mi ten ogień
   Twój krzyk już zamilkł, stygnie krew na ścianach
   Kocham Cię tak, jak nigdy nie kochałam
  
   Kocham Cię tak, że bardziej już nie mogę
   Ty całym światem moim byłeś, moim Bogiem
   Na koniec dałeś coś bez czego żyć nie mogę
   Już pragnę znów rozpalać iskrę w płomień
  
   Kocham Cię tak, że bardziej już nie mogę
   Na Twoje ciało łzy kapią mi spod powiek
   Przełykam słodycz dziką, którą niesie moment
   Kiedy człowiek gra przeciwko sobie
   Kiedy człowiek gra przeciwko sobie
   Kiedy człowiek gra przeciwko sobie
   Kiedy człowiek gra przeciwko sobie...